Wszystkie drogi prowadzą do ogrodu 

Wybór materiałów na nawierzchnie – ścieżki, chodniki i drogi wjazdowe – jest ogromny. Nie wszystkie rozwiązania będą jednak pasowały do naszego ogrodu 

i mogą okazać się niefunkcjonalne. Wybierając je, warto więc pamiętać o kluczowych parametrach i podstawowych zasadach aranżacji

Tekst: Michał Mazik

Optymalna nawierzchnia jest wytrzymała na obciążenia, odporna na ścieranie, mróz i UV, posiada dość gładką, równą powierzchnię, a jednocześnie nie stwarza zagrożenia poślizgu. Ponadto ma podkreślać walory i styl danego ogrodu, wyglądać naturalnie, służyć przez długi czas (najlepiej kilkadziesiąt lat – a co tam…), niedużo kosztować i być łatwa do zbudowania. Niestety spełnienie wszystkich tych wymogów nie jest możliwe. Dlatego warto rozważyć różne opcje i wybrać tę, która najlepiej wpasowuje się w naszą wizję zielonego zakątka.

Kostka i beton

Kostka brukowa to od lat najpopularniejsza nawierzchnia ogrodowa. To wytrzymały (na mróz, ścieranie, UV i zniszczenia mechaniczne) i względnie tani budulec o umiarkowanych walorach estetycznych. Może mieć różny kształt (kwadratowy, prostokątny, sześciokątny, fala) i barwę (szara, zielona, brązowa, czerwona, grafitowa). Na ścieżki i chodniki przeznaczone do poruszania pieszego zaleca się wybierać kostki o grubości 4-6 cm, natomiast drogi wjazdowe buduje się z użyciem materiału o grubości 6-8 cm. Kostka brukowa pasuje szczególnie do ogrodów miejskich i nowoczesnych.

Obecnie modny jest beton, a drugą młodość przeżywają płyty betonowe. Różnią się kształtem, barwą, a także powierzchnią (gładka lub chropowata). Te lepsze jakościowo imitują płyty kamienne, a nawet drewno. Ich właściwości i zastosowanie jest podobne jak w przypadku kostki brukowej. Natomiast tanim i dobrym sposobem na stworzenie miejsca postojowego jest ułożenie kostki ażurowej (i posianie trawy w pustych przestrzeniach).

Cegła klinkierowa i rozbiórkowa

Cegły w ogrodzie najlepiej wykorzystywać do układania wąskich ścieżek i chodników. Nie nadają się jako nawierzchnie dla samochodów, bo mogą pękać. Klinkier jest bardziej wytrzymały, a cegła tego typu lepiej wtapia się w otoczenie. Oba rozwiązania warto stosować w ogrodach angielskich. Poszczególne „partie” kupowanego materiału mogą różnić się odcieniem (i barwą), dzięki czemu stworzymy w ogrodzie różne wzory. Cegły dobrze prezentują się w ogrodzie, jeśli w jego otoczeniu znajdują się już obiekty (mała architektura, budynki gospodarcze, ogrodzenia) zbudowane z podobnych materiałów. Oczywiście nie można przesadzić – ogród z dużą ilością cegły będzie wyglądał topornie i sztucznie.

Kamień – do wyboru, do koloru

Kamień kamieniowi nierówny – jego właściwości, a także wygląd zależy od poszczególnego gatunku. Zwykle jednak jest to materiał wytrzymały, służący przez długie lata i łatwo wpasowujący się w architekturę ogrodu. Może mieć różną formę – kamienia naturalnego, płyt lub kostki (np. granitowej). Mniejsze, rzadziej uczęszczane ścieżki, można zbudować z płaskich kamieni polnych (imitując tym samym kocie łby). Warto zwracać uwagę na frakturę kamieni – aby były jak najmniej gładkie, choć i tak po deszczu zazwyczaj są śliskie i łatwo stracić na nich równowagę. Na nawierzchnie nadaje się także żwir i grys (szczególnie bazaltowy, granitowy, sjenitowy kwarcytowy i porfirowy).

Drewno – piękne, ale mało wytrzymałe

Czasem do układania nawierzchni wykorzystuje się drewno w formie bruku drewnianego (okrąglaki pocięte na krążki lub klocki) lub belek (przypominają nieco podkłady kolejowe). Do tego celu używa się przede wszystkim drewna krajowego (sosna, świerk), gdyż egzotyczne jest zbyt drogie. Nawierzchnie drewniane – pomimo regularnej konserwacji – są mało odporne na niekorzystne czynniki atmosferyczne. Zwykle sprawdzają się przez kilka sezonów. Takie rozwiązanie wygląda jednak ciekawie w ogrodach wiejskich i leśnych.

Przydatne wskazówki:

– nawierzchnię najlepiej układać na grubej warstwie podsypki (cement z piaskiem) i gruzu, wtedy będzie bardziej stabilna i mniej narażona na działanie czynników atmosferycznych (np. roztapiający się lód może spowodować jej zniszczenie);

– nawierzchnie buduje się z lekkim spadkiem (2%) z jednej strony. Wtedy po deszczu nie będzie na niej zalegała woda;
– w małym ogrodzie zaleca się stawiać na łukowate, koliste nawierzchnie. Ta sztuczka optyczna wizualnie „powiększa” powierzchnię zielonego zakątka;

– minimalna szerokość podjazdu wynosi 3 m, a minimalne wymiary miejsca postojowego na samochód osobowy to 2,5 na 5 m;

– ścieżka prowadząca od/do drzwi wejściowych powinna mieć szerokość 1,2-1,5 m;

– ścieżki ogrodowe pozwalające na minięcie się dwóch osób powinny mieć szerokość przynajmniej 0,8 m;

– materiał – rodzajem, barwą, kształtem i frakturą – warto dobrać do istniejących elementów małej architektury czy domu;

– trzeba unikać zbyt jaskrawych i kontrastowych barw, chyba że naszym celem jest przyciągnięcie uwagi. Kontrastowe kolory można wykorzystać do budowy efektownego patio, ale nie chodnika.

Leave a Reply