Garden & Trends poleca pnącza 

Rdestówka, rdest Auberta (Fallopia aubertii)

Wygląd: Najintensywniej rosnące pnącze, idealne do szybkiego porastania kratek i pergoli. Może dorastać do 12 m długości i 5-8 szerokości! Jednoroczne przyrosty mogą dochodzić nawet do 5-6 m. Tworzy długie, gęsto ulistnione czerwonawe pędy oraz białe, drobne, ale bardzo liczne kwiaty (sierpień-październik). Liście pozostają zielone aż do późnej jesieni i mrozów.

Wymagania uprawowe: Nie ma dużych wymagań co do gleby, będzie rosnąć na każdej ziemi ogrodowej (nawet suchej i ubogiej), jednak najlepiej się czuje na glebach żyznych i lekko wilgotnych. Doskonale będzie rosnąć w miejscu słonecznym. Dobrze sobie poradzi także w półcieniu, jednak może słabiej rosnąć i kwitnąć.

Pielęgnacja: Nie wymaga szczególnej pielęgnacji i jest wyjątkowo odporna na zaniedbania. Wymaga solidnych podpór, gdyż bardzo intensywnie rośnie i tworzy masę pędów i liści. Można, a nawet trzeba ją systematycznie przycinać i odmładzać (wiosną, przed ruszeniem wegetacji), by nadmiernie się nie rozrosła. Nieprzycinana szybko może wymknąć się spod kontroli, zagłuszając sąsiadujące rośliny. Obcięte pędy łatwo można ukorzeniać. Jest wrażliwa na niskie temperatury i w mroźniejsze zimy pędy mogą przemarzać, lecz na wiosnę szybko odrasta od korzeni.

Minikiwi, aktinidia ostrolistna (Actinidia arguta)

Wygląd: Pnącze dorastające do 4-8 m długości. Młode pędy są brązowe, starsze jasnoszare. Liście są zielone, delikatnie błyszczące, szeroko jajowate. W połowie października przebarwiają się na żółto i opadają. Pnącze rodzi niewielkie, ale jadalne owoce – zwane minikiwi.

Wymagania uprawowe: Jest to roślina mało wymagająca. Najlepiej rośnie i owocuje na stanowiskach słonecznych, na glebach żyznych i wilgotnych o odczynie lekko kwaśnym. By owoce dojrzały, roślina wymaga 5 miesięcy wegetacji, trzeba więc sadzić ją w ciepłych rejonach kraju. W chłodnych miejscach owoce mogą nie zdążyć dojrzeć przed mrozami. Choć roślina jest mrozoodporna i w zależności od odmiany wytrzymuje mrozy nawet do -30 st. C, to może być uszkadzana przez wiosenne przymrozki, dlatego wymaga miejsca osłoniętego przed mroźnym wiatrem!

Pielęgnacja: Jest rośliną dwupienną, więc by otrzymać owoce należy w sąsiedztwie krzewów żeńskich posadzić także męskie – na 5-8 owocujących roślin żeńskich przypadać musi jeden okaz męski. Niektóre odmiany wykazują cechy samopłodności (rodzą owoce bez konieczności roślin męskich w sąsiedztwie). Wymaga solidnych podpór i regularnego zimowego cięcia (do połowy lutego).

Bluszcz pospolity (Hedera helix)

Wygląd: Najpopularniejsze, zimozielone pnącze. Dorasta nawet do 20 m długości. Pędy generatywne (tworzące niepozorne kwiaty) posiadają liście całobrzegie, natomiast pędy wegetatywne (czyli niekwitnące) mają liście klapowane z charakterystycznym unerwieniem. Nadaje się do obsadzania północnych ścian, murów, pni drzew i wszelkich powierzchni o chropowatej fakturze. Wspina się dzięki korzeniom czepnym. Jest często stosowany do porastania ogrodzeń z siatki i tworzenia zimozielonych żywopłotów oraz jako roślina okrywowa. Gdy bluszcz nie znajduje podpory, ściele się na powierzchni ziemi, tworząc gęsty dywan liści.

Wymagania uprawowe: Najlepiej rośnie na stanowisku lekko zacienionym, w glebie żyznej i lekko wilgotnej. W mroźne zimy może przemarzać, dlatego też miejsce powinno być osłonięte przed silnym i mroźnym wiatrem. Nawet jeśli zimą przemarznie, to z łatwością odbija wiosną.

Pielęgnacja: Nie wymaga praktycznie żadnej pielęgnacji. Jeśli rośnie na żyznej glebie, nie wymaga żadnego nawożenia. Młode rośliny wymagają podlewania, starsze, gdy rozwiną już system korzeniowy, dobrze radzą sobie same. Bluszcz można przycinać, by ograniczyć jego rozmiary. Zabieg wykonuje się w marcu, po ustąpieniu mrozów.

Powojnik wielkokwiatowy, clematis (Clematis)

Wygląd: Pięknie kwitnące pnącze powstałe w wyniku krzyżowania ze sobą różnych gatunków powojników. Dorasta do 2-4 m długości i tworzy piękne kwiaty (od połowy maja do października – różne terminy w zależności od odmiany). Kwiaty mogą mieć nawet 25 cm średnicy, mogą być pojedyncze, półpełne i pełne, przybierać najróżniejsze kolory – najpopularniejsze są białe, fioletowe, różowe i niebieskie. Są także odmiany dwubarwne.

Wymagania uprawowe: Najlepiej rośnie w słońcu lub w lekkim półcieniu – korzystnie gdy podstawa jest w cieniu, a pędy w słońcu. Gleba powinna być żyzna i próchnicza, o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym, lekko wilgotna, gdyż powojniki nie lubią przesuszenia podłoża. Miejsce powinno być zaciszne i osłonięte przed silnym wiatrem, gdyż kruche pędy clematisów często się łamią.

Pielęgnacja: Regularne podlewanie jest konieczne! Gleba musi być stale lekko wilgotna. Usuwanie przekwitłych kwiatów stymuluję roślinę do tworzenia nowych i przedłuża kwitnienie. By co roku powojniki tworzyły wiele pędów i duże kwiaty, wymagają cięcia na początku sezonu (od końca lutego do początku kwietnia). Najsilniej przycina się odmiany kwitnące od czerwca. Zimą młode pędy u podstawy wymagają zabezpieczenia przed mrozem w postaci kopczyka z kory lub torfu.

Hortensja pnąca (Hydrangea petiolaris)

Wygląd: Wciąż jeszcze mało znana, ale coraz bardziej popularna. Hortensja oprócz delikatnych, ażurowych kwiatostanów (czerwiec-lipiec), ma piękne liście i dekoracyjne pędy, które potrafią wspinać się na wysokość nawet 20 m, rocznie do około 1 m. Pędy, pokryte czerwonobrunatną, łuszczącą się korą, lekko pofalowane i przylegające do podpór, stanowią ciekawy akcent kolorystyczny, szczególnie w okresie bezlistnym. Jest częstym zamiennikiem bluszczu. Doskonale wpina się po drzewach, solidnych kratkach i murach. Może rosnąć bez podpór jako roślina okrywowa.

Wymagania uprawowe: Nie przepada za nadmiarem słońca, doskonale rośnie w cieniu na glebie żyznej, wilgotnej, o lekko kwaśnym odczynie. Jest całkowicie mrozoodporna, odporna na zanieczyszczenia środowiska, choroby i szkodniki! Młode pędy bywają uszkadzane przez wiosenne przymrozki, dlatego miejsce powinno być ciepłe i osłonięte.

Pielęgnacja: Nie wymaga cięcia, jeśli jednak chcemy zmniejszyć jej rozmiary, zabieg wykonuje się po kwitnieniu. Nie lubi suszy i zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu bardzo lubi regularne podlewanie. Wymaga solidnych podpór, pierwsze pędy warto nakierować i podwiązać.

Wiciokrzew pomorski (Lonicera peryclimenum)

Wygląd: To jedno z najpiękniej pachnących pnączy. Dorasta do 6 m długości, a roczne przyrosty mogą dochodzić nawet do 1 m. W zależności od odmiany kwitnie od połowy maja, do końca lipca. Tworzy charakterystyczne kwiaty rurkowate, beżowo-żółte lub o różowawym zabarwieniu, o bardzo intensywnym i przyjemnym zapachu. Ma delikatnie owłosione pędy, a liście owalne, sine od spodu. Jesienią w miejscu kwiatów tworzą się czerwone, kuliste owoce.

Wymagania uprawowe: Łatwy w uprawie i mało wymagający. Doskonale rośnie na stanowisku lekko zacienionym. Najlepiej czuje się, gdy podstawę pędów ma w cieniu, a kwiaty w słońcu. Gleba powinna być żyzna, lekko kwaśna i stale lekko wilgotna.

Pielęgnacja: Wytwarza płytki system korzeniowy, dlatego też wymaga podlewania i ocieplania na zimę kopczykiem z kory. W ostre zimy, szczególnie w pojemnikach, wymaga okrycia przed mrozem. Roślina wspina się na podpory owijając wokół nich swoje pędy. Nie wymaga regularnego przycinania. Można na początku sezonu regulować jego wielkość i wycinać suche pędy. Raz na kilka lat warto przeprowadzić cięcie odmładzające. Bywa często atakowany przez mszyce, które trzeba zwalczać od razu po zauważeniu pierwszych osobników.

Glicynia chińska, wisteria (Wisteria sinensis)

Wygląd: Bujnie kwitnące pnącze, tworzące na przełomie maja i czerwca białe, różowe lub najczęściej fioletowe kwiatostany długości 25-45 cm oraz dekoracyjne pierzaste liście. Dorasta do kilkunastu metrów długości, a rocznie może urosnąć od 1 do 3 m. Wymaga solidnych podpór lub pergoli. Rozprzestrzenia się dzięki owijaniu pędów wokół najbliższych podpór. Stare pędy są silnie zdrewniałe i poskręcane w „warkocz”.

Wymagania uprawowe: Najlepszym miejscem jest stanowisko słoneczne o minimum 6-godzinnej operacji słońca. Przy krótszej ekspozycji roślina będzie bujnie rosła, ale nie będzie kwitła. Dobrze rośnie w żyznym, przepuszczalnym, piaszczystym i stosunkowo wilgotnym podłożu.

Pielęgnacja: Nie potrzebuje nawożenia mineralnego, warto jednak jesienią stosować ściółkowanie kompostem lub dobrze rozłożonym obornikiem. Z uwagi na wrażliwość na mróz, w pierwszych 3 latach po posadzeniu glicynię należy przykrywać agrowłókniną. W kolejnych latach przed zimą wokół rośliny należy usypać kopczyk z ziemi, a nasadę pnia okryć słomianą matą. By kwitła obficie, wymaga dwukrotnego cięcia (wiosennego i letniego). Nieprzycinane rośliny będą słabiej kwitły lub wcale.

Milin amerykański (Campsis radicans)

Wygląd: To silnie rosnące pnącze, dekoracyjne zarówno z liści oraz charakterystycznych trąbkowatych kwiatów, które mają 5-7 cm długości i w zależności od odmiany żółtą, pomarańczową lub czerwoną barwę. Najwięcej kwiatów jest w lipcu oraz sierpniu. Dorasta do ok. 8-10 m wysokości przy rocznych przyrostach 2-3 m. Czepia się podpór za pomocą korzeni przybyszowych.

Wymagania uprawowe: Ma niewielkie wymagania glebowe, ale preferuje podłoże żyzne, świeże, przepuszczalne, umiarkowanie wilgotne. Wymaga stanowiska ciepłego, osłoniętego przed wiatrem i możliwie jak najbardziej słonecznego. W cieniu rośnie słabo i prawie nie kwitnie.

Pielęgnacja: W początkowym okresie wzrostu, nim nie wytworzy silnej podstawy, wymaga podpór, później wspina się już sam. W czasie suszy trzeba go regularnie (ale umiarkowanie) podlewać, zwłaszcza młode egzemplarze. Z uwagi na silny wzrost wymaga kilkukrotnego nawożenia w sezonie oraz corocznego cięcia wczesną wiosną. Kwitnie na przyrostach tegorocznych, dlatego trzeba przycinać zeszłoroczne pędy nad 2-3 węzłem (parą pąków) nad pędem głównym. W ostre zimy pędy mogą zmarznąć. Roślina odbije od korzeni, jeśli podstawa będzie zabezpieczona kopczykiem.

Leave a Reply